RE: To copy-protect, or not to copy-protect?

Tags: 

Сакав да напишам збор два за судската потврда на Creative Commons лиценца во Холандија, ама вниманието ми го одвлече еден запис (мртва врска) на блогот tb.polygonized.com (стигнав до таму преку Реф).

Имам два проблеми со овој запис.

1. Човекот зборува за пиратски софтвер. Денес јас и Дамјан потрошивме пола час во објаснување дека зборот „пират“ и неговите деривати се однесуваат на напаѓање на бродови на отворено море, а не на споделување софтвер со пријателите. Не го користете зборот „пират“ во контекст на софтвер.

2. Системите за заштита на копирање често знаат да бидат над Законот за авторски права. Некои од овие системи ја спречуваат и фер употребата на авторски дела. Лоренс Лесиг има зборувано многу за ова и тоа токму за Сони Аибо кученцата споменати кај Реф.

Мојот совет за индустријата на игри: време е да се приклучите на FLOSS кампот.

Предавања на правниот факултет

ПрилогГолемина
File prezentacija-praven-2006.odp61.83 KB
PDF icon prezentacija-praven-2006.pdf70.8 KB

Tags: 

Две поминаа, уште едно останува во вторник на 21 март. Јас и Дамјан пред студентите од прва година политички студии и новинарство зборуваме за слободниот софтвер, авторските права, развојот и значењето на технологијата во нашето општество, па и зошто е важно слободно да се споделува знаењето.

Подолу, 15 слајдови кои ги користевме во предавањата за слободно општество.

Ебен Моглен за софтверските патенти

Tags: 

Во интервју за zdnet (мртва врска), од 15 март 2006, Ебен Моглен, главниот правник на FSF објаснува што точно не е во ред со софтверските патенти:

Патентите, за разлика од авторските права, ги контролираат идеите, а не изразувањето. Душтата на движењето за слободен софтвер е повторна имплементација на фини работи кои ни текнале, без разлика како сме ги научиле или каде сме ги пронашле; и во светот на авторските права нема ништо лошо во ова. Можете повторно да имплементирате, опишете или изразите сè што сакате како што сакате. Кога пишувате сторија за весници или сторија за некоја веб страница, прашањето не е: Дали известувате за нечии туѓи вести? Прашањето е: Дали напишавте сопствена приказна?

Замислете свет во кој вестите се поседуваат на таков начин што, штом еден човек ќе извести за нешто никој друг не може да извести за истото во наредните 20 години бидејќи првиот човек кој известил ги поседува вестите. Ова е проблемот кој законот за патенти му го наметнува на софтверот.

ЦИСИП: интелектуална сопственост на англиски јазик...?

Tags: 

Си мислев дека мојата загриженост ќе чмае на врвот на блогов некое време и дека ќе спијам. Ама сурфав малку по блогосферата и најдов некој блог за интелектуална сопственост со име ЦИСИП. И во прв момент ми се причини добро што некои македонски блогери одлучиле да зборуваат за вакви прашања, плус блогериве правници, што е за прв пат да пронајдам правник во земјава што се интересира за вакви прашања. Ама...!

1. Претежно текстовите се на англиски јазик. Ова е проблематично само по себе. Ако некој се сака да научи нешто, а англискиот не го владее многу-многу, особено кога е полн со правни термини, нема да може да научи многу на овој блог.

2. Намерно или ненамерно, блогот го користи терминот интелектуална сопственост. Ова е проблематичен термин заради својата повеќесмисленост. Било кој извор на информации кој нема да се погрижи да своите корисници да им објасни кај се разликите меѓу сите видови ИС е лош филм и точка. Треба да има банер, врска или нешто друго со големи букви на првата страница каде ќе можат лаиците да кликнат и да одат до текст што ќе ги објаснува разликите.

3. Последниот запис ми фати око: "The words “free” and “freedom” have many different connotations... Ајде, ајде... на македонски и на англиски се разликуваат различните конотации. Зошто да не се објасни ова така убаво секој да разбере?

Мухамед и планината

Tags: 

Денес (14.03.2006) јас и Дамјан требаше да одржиме предавање на тема слободен софтвер and beyond на Правниот факултет за студентите од прва година студии по новинарство. Нашето предавање беше одложено. Причината беа двајца гости од САД, новинари кои зборуваа за слободата на говор и одговорноста на медиумите. Ние се сложивме да го преместиме предавањето за идниот вторник и отидовме да видиме што Рене Каплан од CNN и Том Дауни од NYTimes и Rollingstone имаат да кажат. По „службена должност“ на предавањето дојдоа и сите студенти кои требаше нас да не слушаат.

Американциве беа кратки. Зборуваа по околу 5 минути и потоа се надеваа на прашања од публиката - а тоа баш и не се случи. Јас си мислев дека младиве новинари ќе ги посипат со прашања луѓево. Дошле искусни новинари од странство, знаат полно работи за тоа како функционира тој бизнис, работеле сериозни работи и во влијателни медиуми - човек ќе си рече прилично добра прилика за да се ќари нешто повеќе знаење. Но, џагорот од публиката и фактот што јас, Дамјан и нашиот домаќин Миша поставивме 90% од прашањата (и ја спасивме дискусијата :)) некако ми ја потврди тезата дека најголем број од студентите и не се заинтересирани за студиите на кои се запишани.

Попладнево, ние тројца плус Игор млатевме прилично празна слама на темава: зошто луѓето одат на факултет, дали се добри студиите, дали електронската евиденција е оправдана, која е улогата на професорите и родителите итн. (и може некој од нив ќе блогува нешто околу ова).

Но, она што ме мотивираше мене за овој (по се изгледа долг) блогерски запис е коментарот/прашањето на една студентка кој откри некаков анти-американизам, ксенофобија, национализам или нешто слично и кој наиде на одобрување (аплауз) од публиката (или оној нејзин дел кој не си играше со мобилните телефони).

И мислам за ова последниве неколку часа колку што сум дома. Прво не се сеќавам дека на тие години (19) јас сум имал слични ставови (предрасуди?) за американци (или било кои други) иако секојдневието ми било веројатно подеднакво исполитизирано. Второ не можам да поверувам во прикажаната игнорантност и тоа на возраст кога љубопитноста би требала да биде на највисоко ниво. Трето, ова се идните новинари, на некој начин идните „opinion makers“. Каква иднина не чека тогаш?

Еве сме. Дрндаме по блогови, мафтаме со национални стратегии за е-ова и е-она, грабаме кон ЕУ и немаме поим што се случува во главите на нашите тинејџери затворени во плитката бара - македонското општество.

Како кец на десетка ми доаѓа една приказна која ја чув пред некое време. Во неврзан разговор еден ром жали за распадот на СФРЈ. Причината поради која тој жали е отсуството на војници од ЈНА од другите републики на нашава територија. Имено, вели човеков, кога тие биле тука во војска и кога ќе дошле до прашањето секс, изборот често паѓал на девојки од ромско потекло. Ова често водело до (веројатно несакана) бременост, но исходот и не бил така лош. Се мешале и се раѓале побелени деца вели човекот. Сега таа морфолошка карактеристика, очигледно значајна за носталгичниот ром, се изгубила.

Па, прашувам: кој е крив што граѓаните на Македонија седат затворени и не можат да се мешаат никако и со никого?

Не можеме да патуваме (ете, Дамјан ќе потврди дека не можеме ни до Хрватска да одиме). Но, зошто да не повикаме луѓе да дојдат овде? Сите земји имаат визи за нас? Зошто ние да не им возвратиме со укинување на нашите визи за нив? По секоја мерка сме премногу малечки и никако не можеме да си го дозволиме луксузот на самодоволност. И ова можеби е најдобрата причина зошто ни треба (ефтин) интернет и (ефтини) компјутери. Не за е-влада, не за е-услуги, туку за идеи, за проток на информации, за отварање на очите и ширење на перспективите.

Слично како поговорката со Мухамед и планината. Ако веќе не можеме да одиме никаде (од политички, економски или други причини), барем да работиме на тоа светот да доаѓа кај нас (сеедно дали преку влез на луѓе од сите страни или бајти од сите страни), и кога ќе дојде да зборуваме, да мислиме, да прашуваме - бидејќи вака, сами, дефинитивно ќе се изгубиме.

Што има?

Tags: 

Пред некое време на некој странски блог (на англиски јазик), не се сеќавам точно каде, прочитав нешто што одеше отприлика вака:

Добрата работа да имаш блог е тоа што сите твои пријатели знаат што има, што се случува со тебе.

Лошата работа да имаш блог е тоа што сите твои пријатели знаат што има, што се случува со тебе.

Не знам колку е ова точно за македонските блогови воопшто, или конкретно за мојов блог, ама добро е да се има на памет.

Ефектот Дворак

Tags: 

Џон Дворак пишува колумни некаде на Интернет. Често тие колумни завршуваат како вест на Слешдот. Кога ќе завршат таму коментарите што се под тие вести во доминантен број се негативни. Слешдотерите не мислат добро за Дворак. Мислат дека пишува глупости. Мислат дека намерно го прави тоа за да привлекува посетители. Многу коментари, многу кликови до местото каде е колумната, многу промет, многу пари за Дворак. Некои слешдотери предлагаат вести за колумните на Дворак да не се појавуваат на Слешдот.

На македонските блогови актуелна е некоја песна од Неделно време од 05.03.2006 г. Го разгледував весникот кога излезе и не се сеќавам дека ја видов песната. Денес пак го разгледував весникот. Сега ја видов песната и ми текна дека и првиот пат сум ја видел, но во дел од секундата сум ја шкртнал како нешто нерелевантно. И, и денес не ја прочитав.

На македонските блогови во голема мера се дискутира со негативен тон за песната. (Може негде и со позитивен тон, ама ми се чини не видов такво место.) И додека сите дискусии за шовинизмот или правото на слободен говор се легитимни, не можам да не помислам на приказната за Дворак.

Ако е шунд, срање, лошо, зошто по ѓаволите му посветувате внимание и го правите релевантно во медиумската сфера?

Кој тргува со информации?!?

Tags: 

Денес се приклучив на групата луѓе кои ги познавам и кои добиле изненадувачки повици од некое од пензиските друштва.

Ми ѕвони телефон, ме бараат од КБ.

Прашање: од каде луѓето од КБ ППД знаат каде работам јас, за да ме побараат и да ме прашаат дали сакам да се приклучам во тој фонд?

Можни одговори: Фонд за здравствено или пензиско, завод за вработување?!?

Урбани гомна

Tags: 

Во топлите месеци во мое маало транзитираат запрежни коли од типот „Старо купујем“ и „Бостан благ“. Вториве се особено корисни за човек да не ака до пазар по лубеница. Лошата страна на коливе е што коњот што ги влече знае да направи куп гомна на улицата. Така, во лето на пример, пожелно е човек кога оди, комотен во влечки, често да гледа кон земјата, за да не се зашлапа во коњски измет. Ова особено важи пред оние комшиски дворови чии газди не се заинтересирани за тоа што смрди од улица.

За да стигнам на работа се симнувам на Ким. После низ зградите кај Бизар, до булевар и надоле (или нагоре) кон театар Центар. Вчера имаше гужва и автобусот застана кај пешачкиот премин. Се симнав и продолжив право по тротоарот, покрај Амбасадата/Канцеларијата на Р. Грција.

И така си одам, и во еден момент погледнувам надолу и пред мене куп гомна - пред големата црна грчка врата. Ако ја исклучам можноста коњ да шетал пред зградата ноќта, тогаш ако било куче, било некое куче големо колку Скуби-ду. За други опции воопшто не ми се зборува.

Страници